Հայոց եկեղեցին ձեռնամուխ է եղել Հայոց պետականության փրկությանը

Եթե ինձ հարցնեք, թե արդյոք Արցախը կորցրած, Երկիրս՝ ծվեն-ծվեն, ներսում՝ թշնամի, դավաճան վարչապետ ու կառավարություն ունեցող Հայաստանում հնարավո՞ր է երջանիկ լինել,կասեմ՝ Ոչ։ Այսօրվա Հայաստանում իրեն երջանիկ զգալու համար՝ մարդ պիտի ստոր ու եսասեր լինի կամ, առնվազն, Հայ չլինի։

Սակայն, նաև՝ Այո։ Որովհետև ականատեսն եմ մի անսպասելի, զարմանահրաշ հոգևոր վերածննդի, մի պատվախնդրության ջրվեժումի, երբ անհավատ, անդունդ սլացող աշխարհում Հայաստանյաց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին, մոր պես սիրալիր ու համբերատարությամբ հղի, ձեռնամուխ է եղել Հայոց պետականության փրկությանը։ Ես Աստծուն Հավատում էի, հրաշքներին՝ ոչ։ Եվ, փաստորեն, մեր երկրում ամեն ինչ քանդվել էր, բացի Եկեղեցուց։

Պատիվ ու Հայրենիք՝ երեկվա միտինգում շեշտադրում էր սրբազանը ու ժողովրդին վերադարձնում իր բնական՝ ազգային արմատներին։ Յուրաքանչյուր բառը՝ հղկված ադամանդ, յուրաքանյուր դատողություն՝ ծանրակշիռ ու զգույշ։ Կեցցեք։ Շնորհակալ եմ։ Ձեր շնորհիվ ինքնամաքրման գործընթացը արդեն սկսվել է, ու կանգնեցնելն անհնար է այլևս։ Ես արդեն չէի հավատում, որ դա հնարավոր է՝ մեղավոր եմ։ Սակայն դուք և նրանք, ովքեր Կիրանցից մինչև Երևան Ձեր կողքին են, ապացուցեցիք, որ մենք կենդանի, բնազդներով առողջ ու բանականությամբ դեռևս սթափ ազգ ու ժողովուրդ ենք։

Դավիթ Վանյան

Մեկնաբանություններ